خرس پولیشی قلبی

برفی و برقک

یه روز صبح آفتابی، وسط جنگل، دو تا خرس دوست داشتن برای خودشون یه خونه‌ی کوچولو بسازن. خرس بزرگ و سفید، موهای براق و نرمی داشت و اسمش برفی بود. کنار برفی هم دوست کوچولوی نقره‌ای و درخشانش، برقک، این‌طرف و اون‌طرف می‌دوید و هی می‌گفت: «من مسئول مهم‌ترین قسمت کارم!» برفی خندید و گفت: «کدوم قسمت؟» برقک با قیافه‌ای خیلی جدی گفت: «من مسئول اینم که بگم… اینجا بذارش! نه، اونجا! نه، صبر کن… خودمم نمی‌دونم!»

میمون که از بالای درخت داشت نگاهشون می‌کرد، زد زیر خنده و گفت: شما دوتا با این نقشه می‌خواین خونه بسازین؟! برفی گفت: آره! تازه قراره پنجره هم داشته باشه. برقک سریع گفت: و یه در خیلی بزرگ که وقتی بازش می‌کنیم، بتونیم همه‌جای خونه رو ببینیم! میمون خندید و گفت: پس منم میام کمکتون!

سه‌تایی شروع کردن به ساختن. چند تا چوب کنار هم گذاشتن، دیوار بالا رفت و همه خوشحال شدن. اما یه‌دفعه… تق! تق! پوف! خونه کج شد و ریخت روی زمین. برقک با تعجب به چوب‌ها نگاه کرد و گفت: «خب… فکر کنم خونه‌مون خوابش برد!» برفی خندید و گفت: اشکالی نداره، دوباره می‌سازیم.

اونا دوباره شروع کردن. این بار خونه بزرگ‌تر شد. میمون یه شاخه آورد، برفی گذاشتش بالای دیوار و برقک هم گفت: عالیه! حالا سقف! اما هنوز سقف رو نذاشته بودن که باد شدیدی اومد: «فوووووت!» و سقف رو با خودش برد. میمون دوید دنبالش و داد زد: سقف فراریه بگیرینش!

هر سه‌تایی دنبال سقف دویدن و بالاخره گرفتنش. میمون نفس‌ نفس‌زنان گفت: برفی! برقک! شما خسته نشدین؟ دوبار خونه‌تون خراب شد! برقک روی زمین نشست و گفت: من که خسته نشدم… فقط پام یه کم خسته شده! برفی خندید و گفت: وقتی یه چیزی رو خیلی دوست داشته باشی، دوباره امتحانش می‌کنی. اگه این راه نشد، یه راه دیگه رو امتحان می‌کنیم.

این بار برفی پایه‌های خونه رو محکم‌تر کرد، میمون چوب‌های مناسب‌تری آورد و برقک هم با دقت نگاه کرد و گفت: این یکی رو اینجا بذار… آره! حالا دیگه تکون نمی‌خوره! کم‌کم دیوارها بالا رفتن، سقف هم سر جاش رفت و پنجره‌ی کوچولوی خونه هم آماده شد.

میمون با دهان باز نگاه کرد و گفت: وااای! بالاخره ساخته شد! برقک پرید بالا و گفت: دیدین؟ گفتم من مسئول مهم‌ترین قسمت کارم! برفی خندید و گفت: کدوم قسمت؟ برقک گفت: «امید دادن!»

میمون خندید و گفت: «راستی، شما دوتا این‌همه صبر و دوباره امتحان کردن رو از کجا یاد گرفتین؟» برفی دستش رو روی قلبش گذاشت و گفت: ما یاد گرفتیم وقتی یه چیزی خوب پیش نرفت، زود بی‌خیالش نشیم. دوباره امتحان کنیم و یه راه دیگه پیدا کنیم. برقک آروم در گوشش گفت: «منظورت دلانالنده؟» برفی خندید و گفت: آره! دلانالند!

میمون با تعجب گفت: «دلانالند کجاست؟» برقک با ذوق گفت: «یه جای پر از دوستای کوچولو و کلی قصه و ماجرا! اگه دوست داری، خودت بیا اونجا و ما رو ببین!» بعد برفی و برقک جلوی خونه‌ی تازه‌شون نشستن و برای میمون دست تکون دادن.

حالا برفی و برقک منتظرن ببینن دوست بعدیشون کیه… شاید شما!