اکشن فیگور مدل داستان اسباب بازی‌ ها مجموعه 4 عددی

وودی و هیولای الکی شب شده بود. اندی بعد از یه روز پر از بازی، چراغ اتاق رو خاموش کرد، زیر پتو رفت و چشم‌هاش رو بست. اتاق که تاریک شد، نور ماه از پنجره افتاد روی وسایل. همون لحظه، اسباب‌بازی‌ها یکی‌ یکی جون گرفتن. وودی از کنار تخت پایین پرید، باز دور و ورش رو نگاه کرد، جسی کش‌ و قوسی به خودش داد و بولسای هم با قدم‌های آروم اومد پیش دوستاش. وودی نگاهی به دوست‌هاش انداخت و گفت: خب رفقا، شب آرومی داریم، نه؟ باز با صدای قهرمانانه‌اش جواب داد: کاملاً در کنترل! به سوی بی‌نهایت! جسی خندید و گفت: باز، هنوز که اتفاقی نیفتاده! اما درست همون لحظه، یه سایه‌ی بزرگ و عجیب روی دیوار افتاد. همه ساکت شدن و به سایه خیره شدن. جسی یک قدم عقب رفت و با تعجب گفت: وایسا ببینم! اون دیگه چیه؟ بولسای گوش‌هاش رو تیز کرد و به وودی نزدیک شد. باز هم کمی عقب رفت، اما زود سینه‌اش رو جلو داد و گفت: من فقط دارم موقعیت رو بررسی می‌کنم! جسی خندید و گفت: باز… نکنه ترسیدی؟ باز فوری جواب داد: من؟ هرگز! سایه دوباره تکون خورد و این بار بزرگ‌تر به نظر رسید. وودی چند لحظه با دقت به دیوار نگاه کرد و گفت: خب، یکی باید بفهمه این چیه! باز فوری گفت: موافقم! من به عنوان یک رنجر فضایی آماده‌ام که… وودی حرفش رو قطع کرد و گفت: باز! اول باید چراغ رو روشن کنیم. جسی با تعجب پرسید: یعنی فکر می‌کنی با روشن شدن چراغ، هیولا غیب می‌شه؟ وودی لبخندی زد و جواب داد: اول باید مطمئن بشیم چیه! بعد به باز گفت: خب قهرمان، می‌تونی دکمه‌ی چراغ رو بزنی؟ باز دستش رو بالا برد و با جدیت گفت: با افتخار! فقط اگه اتفاقی برای من افتاد، اسمم رو با احترام یاد کنین!جسی خندید و گفت: باز، فقط چراغ رو روشن کن! همه آهسته به سمت کلید چراغ رفتن. بولسای هم پشت سر وودی حرکت می‌کرد و هر چند قدم یک بار، نگاهی به دیوار می‌انداخت. وقتی به کلید رسیدن، وودی پرسید: خب، آماده‌این؟ باز با جدیت جواب داد: آماده‌ام! تق! چراغ روشن شد. همه یک‌دفعه برگشتن سمت دیوار و دیدن که سایه‌ی ترسناک ناپدید شده! وودی خندید و گفت: دیدین؟ معما حل شد! همه به گوشه‌ی اتاق نگاه کردن. کاپشن اندی روی صندلی افتاده بود، کلاهش از لبه‌ی صندلی آویزون شده بود و توپش هم درست کنارش بود. نور ماه همه‌ی اون‌ها رو به شکل یک هیولای عجیب روی دیوار نشون داده بود! جسی زد زیر خنده و گفت: یعنی من از یه کاپشن ترسیده بودم؟! باز فوری گفت: من از اول هم می‌دونستم هیولایی وجود نداره! فقط داشتم مطمئن می‌شدم! وودی خندید و گفت: آره، معلوم بود چقدر مطمئنی! بولسای هم که خیالش راحت شده بود، شاد و خندون دور دوست‌هاش چرخید. وودی گفت: دیدین؟ گاهی فقط کافیه بهتر نگاه کنیم تا بفهمیم چیزی که ترسوندتمون، اون‌قدرها هم ترسناک نیست! وودی و جسی هنوز به سایه‌ی روی دیوار می‌خندیدن، باز هم سعی می‌کرد خودش رو خونسرد نشون بده و بولسای با خیال راحت کنار دوست‌هاش ایستاده بود!