اکشن فیگور ساکروی طرح رونالدینیو میلان

جادوی شماره ۸۰

استادیوم سن‌سیرو پر از تماشاگر بود. همه‌ی بچه‌ها پرچم‌های قرمز و مشکی آث‌میلان رو تکون می‌دادن. صدای بلندگوی ورزشگاه پیچید: با شماره‌ی ۸۰، رونالدینیوووو! رونالدینیو با لبخند بزرگش وارد زمین شد. اینزاگی بهش گفت: رونی، امروز قراره با پاس‌هات منو گل‌ساز کنی یا می‌خوای خودت برق بزنی؟ رونالدینیو خندید و جواب داد: چرا هر دوش نباشه؟ لبخندم رو هم بهت هدیه می‌کنم! بازی شروع شد. کاکا توپ رو از وسط زمین برداشت و داد به رونالدینیو. توپ زیر پای رونی مثل عروسک شیطون بالا و پایین می‌پرید. او با یه دریبل بامزه، دو بازیکن رو پشت سر گذاشت. یکی از مدافع‌ها گفت: وای، انگار توپ بهش چسبیده! رونالدینیو با همون لبخند همیشگی توپ رو به اینزاگی پاس داد. اینزاگی فریاد زد: گللللل! استادیوم منفجر شد. بعد دوباره نوبت رونی رسید. یه پاس از کاکا، یه چرخش سریع، و رونالدینیو توپ رو قشنگ فرستاد گوشه‌ی دروازه. دروازه‌بان فقط نگاه کرد. همه‌ی هم‌تیمی‌ها دویدن سمتش. رونالدینیو دست‌هاشو باز کرد، کمرشو تاب داد و شادی مخصوصش رو اجرا کرد. تماشاگرها همگی خندیدن و شادی کردند. کاکا زد روی شونش و گفت: رونی، حتی وقتی فقط می‌خندی، همه‌ی تیم خوشحال میشه. رونالدینیو جواب داد: فوتبال بدون لبخند، مثل توپ بدون باده. کار نمی‌کنه!

بچه‌های عزیزم! مثل رونالدینیو شماره ۸۰ همیشه بخندید؛ چون هر بار که شما لبخند می‌زنید، دنیا هم باهاتون بازی می‌کنه.