اتوبوس مدرسه پلی موبیل سری City Life کد 71329

در شهر زیبای دلانالند هر روز صبح، عباس آقا زودتر از همه به گاراژ ماشینا می رسید. اتوبوس مدرسه رو روشن می‌کرد، یه نگاهی به ساعت می‌نداخت و می‌گفت: خب بچه‌ها! اتوبوس آماده‌ست، فقط مونده شماها! بعد یکی‌ یکی جلوی خونه‌ی بچه‌ها می‌ایستاد. یکی با کوله‌پشتی می‌دوید، یکی هنوز لقمه‌اش دستش بود و یکی هم دم در داشت کفشش رو می‌پوشید!

اما بین همه، آرش یه رکورد عجیب داشت؛ هر روز دیر می‌رسید! عباس آقا تا آرش رو می‌دید، می‌گفت: آرش جان! باز که دقیقه نودی رسیدی! آرش هم نفس‌ نفس‌زنان سوار می‌شد و می‌گفت:عباس آقا، به خدا امروز دیگه دیر نکردم! عباس آقا با خنده می‌گفت: پس این ساعت چیه؟ داره اشتباه می‌کنه؟

یک روز مثل همیشه، بچه‌ها سوار شده بودن و عباس آقا داشت در اتوبوس رو می‌بست که آرش از دور پیداش شد و داد زد: عباس آقا! صبر کن! عباس آقا سرش رو تکون داد و گفت: آرش! باز تو؟! آخه پسر جان، هر روز داری دیر میای! یه روز زودتر بیا ببینم چه شکلی میشی! آرش رسید کنار اتوبوس، نفسش رو صاف کرد و گفت: این دفعه یه دلیل خیلی مهم دارم. عباس آقا گفت: خب؟ این دفعه دیگه چه اتفاقی افتاده؟ کفشت گم شده؟ خوابت برده؟ صبحونه‌ات طول کشیده؟آرش خندید و گفت: نه! اونجاست.
بعد به متین اشاره کرد. متین کنار خیابون روی صندلی چرخ‌دارش نشسته بود. آرش گفت: متین امروز می‌خواست با ما بیاد مدرسه، ولی هرچی بهش گفتم بیا، میگه با صندلی چرخ‌دارم نمی‌شه سوار اتوبوس شد. عباس آقا نگاهی به متین کرد و گفت: نمی‌شه؟! آرش گفت: آره… برای همین منتظرش موندم.

عباس آقا زد روی پیشونیش و گفت: ای بابا! پس تو هنوز اتوبوس منو نشناختی! اتوبوس من همه رو مدرسه می‌بره، سالم و راحت می‌بره و در عقب رو باز کرد. بعد رمپ رو پایین آورد.

متین با تعجب نگاه کرد و گفت: یعنی منم می‌تونم بیام؟ عباس آقا همینطور که صندلی چرخدار متین رو هل می داد گفت: معلومه که می‌تونی! اتوبوس من برای همه بچه‌هاست. آرش خندید و گفت: دیدی متین؟ گفتم می‌شه!

آرش کنار متین نشست و گفت: عباس آقا، پس امروز من دیر نکردم! عباس آقا لبخند زد و گفت: نه پسرم! امروز اتفاقاً خوب کردی که دیر کردی. گاهی وقت‌ها یه کم دیر رسیدن، وقتی برای کمک به یه دوست باشه، اصلاً بد نیست.

آرش که خوشحال شده بود گفت: پس، فردا هم اگه دیر رسیدم… عباس آقا سریع حرفش رو برید و گفت: نه دیگه! از فردا سر وقت بیا! کمک به دوست یه چیزه، دیر رسیدن یه چیز دیگه! همه بچه‌ها زدند زیر خنده و اتوبوس راه افتاد.

از اون روز به بعد، هر وقت آرش دیر می‌رسید، بچه‌ها با خنده می‌گفتند: عباس آقا نگران نباش، حتماً یه دلیل مهم داره! عباس آقا هم می‌خندید و می‌گفت: امیدوارم مهم باشه وگرنه خودم می‌دونم با این آقای دیررس چه کار کنم!