پازل 1000 قطعه رونز برگر طرح مالتای مدیترانه‌ ای

تکه های مدیترانه

نمی‌دونم چرا، ولی یه‌دفعه دلم خواست در یه جای عجیب باشم. نه شهر خودمون، نه مدرسه، نه خونه؛ یه جایی که هوا بوی نمک بده، آفتاب بخوره روی صورتم و نسیم خنکش روحمو جلا بده. دارم در یه کوچه‌ی باریک راه میرم، سنگ‌فرش‌ها زیر پام صدا میدن، ساختمونا همه رنگین، انگار یه نفر با مدادش دیوارا رو رنگ کرده. از یه پنجره صدای خنده میاد و بوی قهوه همه‌ی کوچه رو پر کرده. یه گربه رد می‌شه و اصلاً برام مهم نیست کجا میره. ته کوچه، دریاست. آبش آبیه، اما نه اون آبی که تو نقاشی می‌کشی. یه آبی که انگار هزار تا حس در خودش پنهان کرده. قایق‌ها آروم رو آب تکون می‌خورن. یه بچه داره نون ماهی‌ها رو می‌ریزه، یه پیرمرد داره تو سایه چرت می‌زنه. هیچی عجیب نیست. ولی همه چی خاصه و من نمی‌خوام برگردم. شاید فقط یه خیال باشه، اما من تا آخرش میرم. چون گاهی، رویاها نقشه‌هایین که ما رو به جاهای واقعی می‌برن و شاید یه جایی بین قایق‌های آبی و دیوارهای رنگی،دل کوچیکی از دلانالند برات پنهون شده باشه منتظر اینکه پیداش کنی.