پارکینگ بزرگ طبقاتی پلیس بزرگ چراغ دار موزیکال کد 69919A

پارکینگ طبقاتی پلیس

در شهر زیبای دلانالند، مرکز پلیس یه پارکینگ طبقاتی بزرگ داشت؛ با آسانسور مخصوص ماشین‌ها، رمپ‌های پیچ‌ در پیچ، چراغ‌های راهنمایی و حتی یه کارواش کوچولو!

هر روز صبح، ماشین‌های پلیس یکی‌ یکی وارد پارکینگ می‌شدن. ماشین پلیس سفید گفت: ببخشید، راه بدین! من جلسه‌ی مهم دارم. آسانسور کجاست؟ ماشین پلیس مشکی از راه رسید و گفت: جلسه؟ تو که دیروز هم همینو گفتی! آخرش رفتی کارواش، دو ساعت با خودت تو آینه حرف زدی! ماشین سفید با غرور گفت: خب، آدم باید قبل از جلسه به ظاهرش برسه!

همون موقع، یه ماشین پلیس زرد که عاشق سرعت بود، از رمپ پیچ‌ در پیچ پایین اومد و داد زد: وووووش! رسیدم! فرمانده از پایین صدا زد: آهای تندرو! اینجا پارکینگه، پیست مسابقه نیست! ماشین زرد ترمز کرد و گفت: چشم قربان! دفعه‌ی بعد آروم‌تر میام… البته اگه رمپ اجازه بده! همه خندیدن و روز عادی پارکینگ شروع شد.

اما چند دقیقه بعد، یه ماشین ناشناس وارد پارکینگ شد. نه سلامی کرد، نه جایی پارک کرد! همین‌طور دور خودش می‌چرخید. یه بار سوار آسانسور شد و رفت طبقه‌ی بالا. فرمانده با بی‌سیم گفت: توجه، توجه! یه ماشین ناشناس وارد پارکینگ شده. همه حواسشون جمع باشه! ماشین پلیس سفید گفت: شاید اومده جای پارک بگیره؟ ماشین مشکی جواب داد: پس چرا به‌جای پارک کردن، داره پارکینگ رو متر می‌کنه؟!

فرمانده گفت: نیروها، طبقه‌ی اول رو بررسی کنین! ماشین‌ها همه‌جا رو گشتن، اما خبری از ماشین ناشناس نبود. فرمانده گفت: پس طبقه‌ی دوم! همه رفتن طبقه‌ی دوم. باز هم هیچ‌کس رو پیدا نکردن. ناگهان صدای چرخ‌ها از بالای رمپ بلند شد. وووووش! ماشین ناشناس با سرعت از مسیر پیچ‌ در پیچ پایین اومد و از جلوی پلیس‌ها رد شد! ماشین زرد گفت: اِ! این دیگه از منم تندتره! فرمانده، اجازه دارم باهاش مسابقه بدم؟ فرمانده داد زد: نه! سر جات بمون.

ماشین ناشناس دوباره پیچید و رفت داخل آسانسور. فرمانده با تعجب گفت: این ماشین یا داره از ما فرار می‌کنه، یا عاشق آسانسوره! در همین لحظه، هلیکوپتر پلیس که بالای پارکینگ گشت می‌زد، ماشین ناشناس رو دید. از بی‌سیم گفت: فرمانده! پیداش کردم! طبقه‌ی سومه… نه، صبر کنین! دوباره داره میاد پایین! فرمانده گفت: بالاخره تصمیمش رو گرفت یا نه؟ هلیکوپتر جواب داد: فکر کنم خودش هم نمی‌دونه کجاست! ماشین ناشناس از رمپ پایین اومد و درست کنار آسانسور ایستاد. هلیکوپتر کمی پایین‌تر اومد و پرسید: آهای ماشین! چرا این‌قدر می‌چرخی؟ دنبال چی می‌گردی؟ ماشین ناشناس با صدای خسته‌ای گفت: دنبال خروجی‌ام! از وقتی اومدم، هر طرف میرم دوباره سر از یه طبقه‌ی دیگه درمیارم! یه بار فکر کردم رسیدم بیرون، دیدم دوباره جلوی آسانسورم! هلیکوپتر از خنده نزدیک بود دور خودش بچرخه و گفت: یعنی ما این همه دنبالت گشتیم، چون راه خروج رو پیدا نمی‌کردی؟! ماشین گفت: خب، اگه تابلوها یه کم واضح‌تر بودن، الان اینجا نبودم! تازه، این رمپ‌ها هم آدم رو وسوسه می‌کنن هی دور بزنه! فرمانده خودش رو به ماشین رسوند و گفت: خب، آقای گردشگر! برای خروج، از این مسیر برو و به چراغ راهنمایی هم توجه کن. وقتی چراغ سبز شد، حرکت کن. ماشین ناشناس با خوشحالی گفت: بالاخره! داشتم فکر می‌کردم باید همین‌جا زندگی کنم! فرمانده نگاهی به بدنه‌ی خاکی ماشین انداخت و گفت: فقط یه چیز دیگه! قبل از رفتن، یه سر هم به کارواش بزن. با این وضع، فکر کردم از وسط بیابون اومدی! ماشین با خجالت گفت: راستش… از بس دنبال خروجی گشتم، سه بار از کنار کارواش رد شدم! ماشین زرد خندید و گفت: خب، این دفعه می‌تونی مستقیم بری داخلش. قول میدم مسیرش رو بهت نشون بدم!

ماشین ناشناس وارد کارواش شد. چند لحظه بعد، تمیز و براق بیرون اومد و گفت: وااای! حالا هم راه خروج رو بلدم، هم خوشگل شدم! فقط یه سؤال… برای برگشتن باید دوباره کل پارکینگ رو بگردم؟ همه با هم گفتن: نههههه!

از اون روز به بعد، فرمانده مطمئن شد که گاهی ماشین‌های مشکوک، اصلاً مشکوک نیستن؛ فقط یه کم کمک لازم دارن! ماشین ناشناس هم یاد گرفت قبل از اینکه در یه پارکینگ بزرگ دور خودش بچرخه، از پلیس‌ها راه خروج رو بپرسه. البته ماشین زرد هنوز هم معتقد بود که رمپ‌ها برای مسابقه ساخته شدن؛ ولی این یکی دیگه قصه‌ی روز بعد بود!