عروسک سورپرایزی حمامی اسکراف لاوز مدل آبرنگی

سه پشمالوی مرموز

امروز خونه‌ از صبح پر از سر و صدا بود. نیکا، نیما و نیکی، سه‌قلوی خانواده، تولدشون بود و از بس ذوق داشتن، یه لحظه هم آروم نمی‌گرفتن. نیکا دور اتاق می‌چرخید و می‌گفت: کیک آماده‌ست؟ نیما با ذوق :اول کادوها! من می‌خوام بدونم کادوم چیه! نیکی هم دست‌هاشو پشت کمرش گذاشته بود و می‌گفت: من می‌دونم… حتماً یه چیز خیلی بزرگه! همون موقع مامان و بابا با سه تا جعبه‌ی کادو شده رسیدن. سه‌قلوها با دیدن جعبه‌ها خشکشون زد؛ هر سه تا جعبه شبیه هم بودن! نیکا با چشم‌های گرد گفت: چرا کادوهای ما سه‌تا عین همن؟ نکنه هر سه‌تاش یه چیزه؟! مامان خندید و گفت: خب، بازشون کنین تا ببینین؟

سه‌قلوها با عجله روبان‌ها رو باز کردن. وقتی در جعبه‌ها بالا رفت، هر سه تاشون با تعجب به داخل جعبه نگاه کردن. چیزی که دیدن اصلاً شبیه کادوهای معمولی نبود؛ داخل هر جعبه یه گلوله‌ی پشمالوی نرم و به هم‌ریخته بود. نیما آروم دست کشید روش و گفت: این دیگه چیه، یه توپ پشمالوئه؟ نیکی جعبه رو چرخوند و دید پشت جعبه نوشته: منو بشور! زد زیر خنده و گفت: کادو گرفتیم یا لباس چرک؟! بابا خندید و گفت: شاید باید ببینین بعد از شستن، چی ازش درمیاد! سه‌قلوها، با عجله گلوله‌های پشمالوشون رو برداشتن و رفتن سمت حموم و هر کدوم گلوله‌ی پشمالوی خودش رو داخل یه ظرف آب گذاشت. نیکی گفت: آماده‌اید؟یک… دو… سه! و هر سه تایی شروع به شستن گلوله‌های پشمالو کردن. آب روی موهای درهم‌رفته ریخت و کم‌کم گلوله‌ها باز شدن. نیکا یه‌دفعه گفت: وای! یه گوش دیدم! نیما خندید و گفت: مال منم داره یه چیزی نشون میده! نیکی: زود باشین! باید ببینیم چی قایم شده! هر سه با حوصله ادامه دادن. کم‌کم یه صورت کوچولو از بین موها پیدا شد، بعد گوش‌ها و پاهای کوچولوشون هم معلوم شد. نیکا با ذوق گفت: خرگوشه! نیما گفت: مال من گربه‌ست! نیکی هم با دیدن پوزه‌ی کوچولوی حیوانش دست زد و گفت: منم یه سگ دارم!

ولی کار هنوز تموم نشده بود. موهای حیووناشون خیس و به‌هم‌ریخته بود. نیکا حوله آورد، نیما برس‌ها رو برداشت و نیکی هم قلاده‌ها و گل‌سرها رو کنار دستشون گذاشت. نشستن و شروع کردن به خشک کردن و مرتب کردن دوست‌های تازه‌شون. یکی با حوله موها رو خشک می‌کرد، یکی آروم برس می‌کشید و یکی هم قلاده و گل‌سر رو آماده می‌کرد. کم‌کم موهای نرم و پف‌کرده‌شون مرتب شد. نیما به گربه‌اش نگاه کرد و خندید: وای! اولش شبیه توپ بود، الان شده گربه! نیکا گوش‌های خرگوشش رو مرتب کرد: نگاه کنین! گوشاش چه نازه! نیکی هم سگ کوچولوش رو بغل کرد و گفت: حالا دیگه معلومه تو کی هستی!

بعد نوبت اسم گذاشتن رسید. نیکا با خنده: من برای خرگوشم یه اسم دارم! نیما و نیکی سریع گفتن: ما هم دارم! هر سه شروع کردن به فکر کردن. یکی یه اسم می‌گفت، بالاخره هر کدوم یه اسم برای حیوون خودش انتخاب کرد و اسمش رو روی پلاک قلاده گذاشت.

مامان که از دور حواسش بهشون بود، لبخند زد و گفت: حالا فهمیدین چرا سه تا کادوتون شبیه هم بود؟ نیکی با ذوق گفت: چون ما سه‌قلوییم! بابا خندید و گفت: آره، سه‌قلویین… ولی مگه سه‌قلوها باید همه‌چیزشون مثل هم باشه؟ سه‌قلوها به هم نگاه کردن. نیکا به خرگوشش نگاه و گفت: من خرگوش دارم، نیما گربه داره و نیکی هم سگ. بابا گفت: دیدین؟ کادوها شبیه هم بودن، ولی هر کدومتون یه دوست متفاوت پیدا کردین. خود شما سه‌تا هم همین‌طورین؛ ممکنه سه‌قلو باشین، ولی هر کدومتون ممکن یه چیزایی رو بیشتر دوست داشته باشید و یه جور خاص خودتون می‌خندین. نیکی خندید و گفت: یعنی من، منم! نیما هم فوری گفت: پس منم خودمم! نیکا زد زیر خنده: خب معلومه! وگرنه که دیگه نیما نمی‌شدی!

نیکا به جعبه‌های خالی نگاه کرد و گفت: حالا فهمیدم چرا کادوهای ما سه‌ تا شبیه هم بودن! نیما خندید و گفت: چون دلانالند می‌دونسته ما سه‌قلوییم! نیکی هم حیوون کوچولوش رو بغل کرد و گفت: دلانالند فکر همه‌جا رو کرده؛ حتی برای هر کدوممون یه دوست متفاوت گذاشته!