ست آشپزخانه کودک مدل Western Kitchen کد 938

سفارش ویژه آشپزخونه دلانالند

صبح یکی از روزهای شلوغ تابستون، آوا و تبسم در آشپزخونه‌ی خونه‌شون در شهرک دلانالند مشغول آماده کردن صبحونه بودن که یه‌دفعه صدای زنگ در اومد. تبسم با عجله دوید سمت در و گفت: من باز می‌کنم! شاید سفارشمون رسیده باشه! آوا خندید و گفت: سفارش؟ ما که هنوز رستورانمون رو افتتاح نکردیم! تبسم در رو باز کرد و یه پاکت کوچیک دید. روی پاکت نوشته بود: سفارش ویژه برای آشپزخونه‌ی دلانالند. پاکت رو باز کرد و شروع کرد به خوندن: برای مهمونی عصر، سه برگر، دو استیک، مرغ، نوشیدنی و بستنی لازم داریم. لطفاً سفارش تا قبل از ساعت پنج آماده بشه. تبسم با نگرانی گفت: تا قبل از پنج؟! آوا، این دیگه یه سفارش معمولی نیست… یه مأموریته! آوا پاکت رو گرفت و دوباره نگاهی به فهرست انداخت. بعد گفت: خب، زیاد به نظر میاد، ولی قرار نیست همه‌شو با هم انجام بدیم. اول مواد غذایی، بعد غذاها، آخر هم نوشیدنی و بستنی. تبسم کمی فکر کرد و گفت: یعنی یکی‌ یکی؟ آوا لبخند زد و گفت: دقیقاً. پس بریم سراغ کار اول.

اول سراغ مواد غذایی رفتن. تبسم هویج و خیارها رو برداشت و شیر آب رو باز کرد. آب از شیر بیرون اومد و مواد غذایی رو یکی‌ یکی شست. تبسم گفت: این آشپزخونه هم فهمیده امروز کلی کار داریم!   آوا استیک رو روی صفحه‌ی گریل گذاشت و تبسم نان‌های برگر رو کنار هم چید. بعد کاهو، گوجه و پنیر رو آماده کرد. تبسم یکی از تکه‌های پنیر رو برداشت و گفت: این یکی برای من. آوا سریع گفت: تبسم خانوم! اون پنیر برگره! تبسم پنیر رو سر جاش گذاشت خب داشتم فقط کیفیتشو بررسی می‌کردم! آوا خندید: کیفیتش عالیه، حالا بذارش سر جاش تا چیزی برای مشتری بمونه!

آوا چند قطره آب داخل قسمت مخصوص اجاق ریخت. چند لحظه بعد بخار از روی گاز بلند شد و صدای پخت‌ و پز در آشپزخونه پیچید. آوا هود بالای آشپزخونه رو روشن کرد و صدای موزیکش بلند شد. تبسم گفت: حالا دیگه آشپزخونه‌مون رسماً شده رستوران! آوا نگاهی به ساعت انداخت و گفت: هنوز وقت داریم. مرحله‌ی غذا هم داره پیش میره. بریم سراغ برگرها.

تبسم نونا رو برداشت و شروع کرد به درست کردن برگرها. اول نون، بعد همبرگر، کاهو، گوجه و پنیر. یکی‌ یکی برگرها آماده شدن. تبسم یکی از برگرها رو بالا گرفت و با افتخار گفت: خانم‌ها و آقایان! برگر شماره‌ی یک آماده‌ست! فقط امیدوارم مشتری‌ها بدونن چه آشپز بزرگی براشون درستش کرده! آوا گفت: اگه همین‌طوری تعریف کنی، تا شب سفارشمون تموم نمیشه! بعد نوبت مرغ و استیک‌های دیگه شد. آوا مشغول غذاها بود و تبسم هم وسایل لازم رو یکی‌ یکی آماده می‌کرد. کم‌کم چیزهایی که اول صبح یه عالمه کار به نظر می‌رسیدن، یکی‌ یکی آماده شدن. تبسم نگاهی به پاکت انداخت و گفت: برگرها آماده‌ان، استیک‌ها هم آماده‌ان… فقط نوشیدنی و بستنی مونده! آوا گفت: دیدی؟ یکی‌ یکی که بریم جلو، زودتر از چیزی که فکر می‌کردیم تموم میشه.

آوا نوشیدنی‌ها رو آماده کرد و تبسم رفت سراغ قسمت دسر. چند بستنی رو کنار هم گذاشت و با جدیت گفت: خب، رسیدیم به سخت‌ترین قسمت کار. چون باید تصمیم بگیرم کدوم بستنی رو برای خودم برندارم! آوا خندید و گفت: این تصمیم رو بذار برای بعد از تحویل سفارش! تبسم یه آه بلند کشید و گفت: باشه… ولی خیلی تصمیم سختیه!

بالاخره همه‌چیز آماده شد. سه برگر کنار هم بودن، استیک‌ها روی بشقاب قرار گرفته بودن، مرغ و ماهی هم آماده بودن و نوشیدنی‌ها و بستنی‌ها کنار میز چیده شده بودن. تبسم یه نفس راحت کشید و گفت: تموم شد! بعد به پاکت نگاه کرد و گفت: صبح که اینو دیدم، فکر کردم محاله تا پنج همه‌ش آماده بشه. آوا لبخند زد و گفت: فقط باید می‌فهمیدیم از کجا شروع کنیم.

همون موقع صدای زنگ در دوباره بلند شد. تبسم با عجله رفت سمت در و گفت: سفارش ویژه‌ی آشپزخونه‌ی دلانالند آماده‌ست! مهمونا با دیدن میز پر از غذا ذوق کردن. یکی از بچه‌ها پرسید: همه‌ی اینا رو خودتون درست کردین؟ تبسم با افتخار گفت:بلهههه! البته من مسئول بخش برگرها بودم. آوا خندید و گفت: و مسئول بررسی کیفیت پنیرها !

مهمونی حسابی خوش گذشت. بچه‌ها غذا خوردن، خندیدن و برای دسر سراغ بستنی‌ها رفتن. وقتی مهمونا رفتن، آوا نگاهی به آشپزخونه انداخت. روی میز چند تا بشقاب و لیوان مونده بود و وسایل آشپزی هم هرکدوم یه گوشه بودن. آوا گفت: خب… فکر کنم یه سفارش دیگه داریم. سفارش مرتب کردن آشپزخونه. تبسم گفت: آها! این یکی رو هم می‌تونیم مرحله‌ به‌ مرحله انجام بدیم. آوا گفت: دقیقاً! بعد دوتایی دست‌ به‌ کار شدن؛ یکی ظرف‌ها رو جمع کرد و اون یکی وسایل آشپزی رو سر جاشون گذاشت. چند دقیقه بعد، آشپزخونه دوباره مرتب و آماده بود.

چراغ‌های شهرک دلانالند یکی‌ یکی روشن شده بودن و آسمون کم‌کم نارنجی می‌شد. تبسم نگاهی به آشپزخونه انداخت و گفت: می‌دونی آوا؟ فکر کنم امروز یه چیز مهم یاد گرفتم. اگه یه عالمه کار ریخت سرمون، لازم نیست همون اول بترسیم. اول ببینیم از کجا باید شروع کنیم. آوا لبخند زد و گفت: آفرین!

آشپزخونه‌ی دلانالند ساکت شد، همه‌چیز سر جاش بود و انگار برای سفارش بعدی منتظر مونده بود.