اسباب‌بازی ست آشپزخانه 118 قطعه کد 889/368

آشپزخونه سیار

یه روز عصر گرم تابستونی آفتاب کم‌کم داشت نارنجی میشد و بوی غذا از رستوران‌های دوروبر پارک می‌اومد. آوا، مهسا و تبسم روی نیمکت نشسته بودن و به آدم‌هایی نگاه می‌کردن که با خوشحالی از رستوران‌ها بیرون می‌اومدن.

آوا گفت: کاش ما هم یه رستوران داشتیم من دلم می‌خواد برای همه غذا درست کنم. آخه من عاشق آشپزیم. مهسا شونه بالا انداخت و گفت: رستوران داشتن که آسون نیست. ما نه آشپزخونه داریم، نه پولش رو.
تبسم که همیشه یه فکر عجیب تو سرش داشت، یهو گفت: کی گفته باید رستوران بزرگ داشته باشیم؟ یه آشپزخونه کوچولو هم کافیه! آوا خندید و گفت: آشپزخونه کوچولو از کجا بیاریم؟ تبسم با ذوق گفت: راست میگه، من دیروز یکی دیدم! یه آشپزخونه جمع‌ و جور با گاز و قابلمه و سینک و کلی وسیله. فقط یه مشکل کوچیک داره چرخ نداره. برای بردنش باید وانت بگیریم. آوا خندید: یعنی رستوران ما با وانت میاد سر کار؟! تبسم گفت: آره دیگه! مهم اینکه بتونیم باهاش آشپزی کنیم. فردای اون روز رفتن سراغ آشپزخونه. یه آشپزخونه تمیز و خوشگل بود با اجاق‌های قرمز، قابلمه و تابه، کتری، قفسه ادویه‌ها، کفگیر و ملاقه و یه سینک براق. آوا گفت بذار اول بررسی کنیم ببینیم سالم. جلو رفت و آروم شیر آب رو چرخوند. با تعجب گفت: بچه‌ها… آب داره! تبسم خندید و گفت: پس آشپزخونه سالمه! آوا قابلمه رو برداشت و گفت: همه‌چیزش آماده‌ست. فقط باید ببریمش پارک. با کمک یه وانت، آشپزخونه رو بردن وسط پارک. کنار درخت‌ها گذاشتنش و سریع دست‌به‌کار شدن. تبسم اول شیر آب رو باز کرد و سبزیجات رو زیر آب گرفت و گفت: اول باید همه سبزیجاتو تمیز بشوریم. هیچ سرآشپزی با سبزی کثیف آشپزی نمی‌کنه! همین‌که آب روشون ریخت، با هیجان فریاد زد: بچه‌ها! کاهو رو نگاه کنین! وقتی آب سرد می‌خوره رنگش تیره‌تر میشه! اِ… تخم‌مرغم رنگش عوض شد! من فکر کنم اینا جادویین! آوا خندید: جادویی نیستن تبسم فقط وقتی سرد میشن رنگشون فرق می‌کنه. ولی… خب… خیلی جذابه!

آوا تخته رو گذاشت روی میز و شروع کرد به خرد کردن هویج و فلفل‌ها. تق‌تق صدای چاقو روی تخته پیچید. مهسا قابلمه رو گذاشت روی اجاق و گفت: سوپ سبزیجات آماده میشه و با ملاقه مواد رو داخل قابلمه ریخت. همین‌که قابلمه گرم شد، بخار سفید و نرمی کم‌کم از لای در قابلمه بیرون زد و بالا رفت؛ بوی سبزی تازه و هویج پخته توی هوا پیچید.تبسم درِ قفسه ادویه‌ها رو باز کرد و با قیافه جدی گفت: قانون مهم آشپزی: یه کم نمک، یه کم فلفل… و یه عالمه ذوق! آوا با کفگیر سوپ رو هم زد. بخار رقصان بالای قابلمه مثل یه ابر کوچولوی گرم بود. آوا گفت: حالا باید منو داشته باشید. تبسم یه تخته پیدا کرد و نوشت: منوی امروز : سوپ سبزیجات ، همبرگر خوشحال و چای داغ!

مهسا پرسید: قیمت غذاها چنده؟ تبسم با شیطنت گفت: روز افتتاحیه همه‌چی رایگانه! فقط باید لبخند بزنن. کم‌کم بچه‌ها دورشون جمع شدن. آوا همبرگرها رو داخل تابه برمی‌گردوند، پارمیس با ملاقه سوپ می‌کشید و تبسم با ذوق ادویه‌ها رو می‌پاشید. یه پسر کوچولو گفت: واقعاً رایگانه؟ تبسم خندید و گفت: بلهههه! امروز جشن افتتاح رستوران کوچولوهای شهره، هزینه اش فقط یه لبخند.

تا شب پارک پر از خنده شده بود. وقتی کارشون تموم شد، سه‌ تا دوست خسته ولی خوشحال کنار آشپزخونه نشستن. آوا گفت: می‌دونین؟ ما رستوران بزرگ نداریم ولی امروز کلی آدم خوشحال شدن. مهسا گفت: چون از همون چیزایی که داشتیم استفاده کردیم. تبسم لبخند زد و گفت: آره… برای برآورده کردن آرزوهامون، همیشه لازم نیست همه‌چیز بزرگ باشه. چراغ کوچیک آشپزخونه هنوز روشن بود و در تاریکی برق می‌زد.

و حالا یه حرف برای شما آشپز کوچولو:

اگه یه روز دلت خواست آشپز بشی، اگه دوست داشتی با کفگیر و ملاقه غذاهای خوشمزه درست کنی، یادت باشه حتی با یه آشپزخونه کوچولو هم میشه رویاهای بزرگ ساخت.
اگه دوست داری آشپزخونه‌ی این قصه رو از نزدیک ببینی، بیا دلانالند، شاید سرآشپز بعدی «رستوران کوچولوهای شهر» شما باشی!