دزد و پلیس و کامیون حمل زندانی

نقشه‌ی پلیسی

در دل شهر چرخ‌ستان، وقتی همه‌چی آروم به‌نظر می‌رسید، یهو صدای آژیر از بلندگوهای مرکز پلیس بلند شد: توجه! توجه! آقای نقاب دوباره فرار کرده! آخرین بار نزدیک ایستگاه قدیمی دیده شده! سروان آبی سریع خودش رو رسوند وسط حیاط اداره و گفت: بچه‌ها! امروز فقط سرعت مهم نیست بلکه یه نقشه حساب‌شده هم می‌خوایم! دو ماشین پلیس بامزه از گوشه‌ی حیاط ظاهر شدن: توتو، پرانرژی و با لبخند همیشگیش و یکی هم نیلو، جدی و آروم با چراغ‌های همیشه روشن. توتو بوق زد و گفت: هووورا! من آماده‌ام! بریم بگیریمش! نیلو با دقت نگاه کرد و گفت: ولی ما هنوز که نقشه نداریم! قراره همین‌جوری بپریم وسط؟ سروان آبی لبخند زد و تخته سفید رو بالا گرفت. با ماژیک مسیر رو کشید: نیلو از کوچه باریک شرق، توتو از کنار شیرینی‌فروشی و خودم هم با رکس (کامیون حمل زندانی) سر چهارراه قایم میشم. رکس آروم گفت: تمامی درب‌های ماشینم آمادن فقط برسونیدش به من! همه حرکت کردن و خیابون‌ها رو مثل نقشه پیش می‌رفتن. آقای نقاب از پشت ساختمون پرید بیرون و زیر لب گفت: بازم دیر رسیدن هه، این بار هم فرار می‌کنم! ولی هنوز چند قدم نرفته بود که توتو جلوی پاش ترمز زد: ببین کی اینجاست! من بخش بامزه‌ی نقشه بودم! آقای نقاب به سمت کوچه پشتی دوید اما نیلو از اون‌ طرف گفت: وقتشه رکس و درست مثل نقشه، رکس درب عقب رو باز کرد، آقای نقاب لیز خورد داخل ماشین و در قفل شد! سروان آبی آروم گفت: وقتی همه دقیق سر جای خودشون باشن، هیچ خلافکاری راه فرار نداره

بچه‌های دلانالند! در ایران قشنگمون، وقتی با فکر و برنامه جلو بریم، هر مشکلی راه‌حل داره. همکاری یعنی هر کسی درست سر جاش باشه و اینطوری حتی در بازی هم می‌تونیم قهرمانای کوچیک فردا بشیم!